ไหนไหนก็ไม่ได้อัพสเปซนานมากทีเดียว เอาซะหน่อยนึง

                 ได้ดูหนังการ์ตูนที่ชอบมากเรื่องหนึ่ง และเป็นเรื่องที่ติดใจถึงทุกวันนี้ ไม่ได้ติดใจที่มีอัศวินสาวแบบเซลเลอร์มูนออกมาสู้กับปีศาจ หรือติดใจที่พระเอกกล้ามโตแถมฮีโร่ออกมาแอ่นอกปกป้องโลกหรอกนะ ความเป็น”คน” ที่สะท้อนอยู่ในทุกตัวละครต่างหาก ที่ชอบเหลือเกิน

                ไม่รู้ว่าอยู่ในกรอบของศาสนามากไปรึเปล่า เพราะตั้งแต่ลืมตาเกิด เราเองก็โตมาพร้อมกับความคิดเรื่องบางสิ่งบางอย่างที่สิ่งไม่ดีในตัวคน จะเรียกว่า “ความมืด”ทำนองนั้นคงได้ ความมืดในตัวเรามีตั้งแต่เล็กๆน้อยๆไปถึงอาการหนักจนต้องบำบัดกันยกใหญ่ ความอิจฉา ความต้องการครอบครองบางสิ่ง ความกลัว ความต้องการยืดชีวิตของตน ความโกรธเกลียด นี่ละมั้งความมืด ภาวะที่เราน่าจะเคยประสบสักครั้งในชีวิต ภาวะที่เรารู้สึกว่ามันช่างสกปรก น่ารังเกียจและควรหลีกห่างให้ไกล

                น่าประหลาดใจ การ์ตูนอนิเมชั่นเรื่องนี้ กลับเสนอความมืดนี้ในมุมที่แตกต่างออกไป แน่นอนว่าเรื่องรักร้าวอกหักเศร้าตรมคงมีบ้างเพื่อเรียกความติดหนึบกับผู้ชมตาดำๆ เรื่องนี้เสนอความรักในมุมสามเศร้า ชายหญิงคู่หนึ่งที่ความรักก่อตัวจากความต่าง ทั้งเขาและเธอต่าง “ต่าง”จากโลกที่ตนอยู่ คนหนึ่งเป็นมนุษย์ผู้หญิง ที่ไม่สามารถมีรัก ไม่สามารถรื่นเริงและมีชีวิตเช่นคนธรรมดาได้ การเผยจุดอ่อนเพียงเล็กน้อยนั่นหมายถึง ชีวิตและโลกทั้งใบที่อาจทลายลงตรงหน้า อีกฝ่ายเป็นลูกครึ่งระหว่างมนุษย์และปีศาจ อ่อนแอสำหรับปีศาจจนน่ารังเกียจ และเป็นที่เดียดชังของมวลมนุษย์จากความต่างนั้น ทั้งสองรักกัน และเรื่องราวน่าจะจบลงด้วยดี แต่ความไม่เชื่อใจกันก่อเกิดรอยร้าว จนต้องเคียดแค้นและชิงชังกัน ฝ่ายครึ่งอสูรถูกผนึกนิรันดร ส่วนฝ่ายหญิงสาวเลือกตายตกตามกันไป

                แต่แล้ว เมื่อเวลาผันผ่าน หญิงสาวอีกคนที่มีวิญญาณอันคุ้นเคยได้ก้าวเข้ามาตรงหน้าครึ่งอสูรที่พ้นจากผนึก ความอ่อนโยนระคนเข้มแข็งจากดวงวิญญาณเดิม แต่ดูต่างจากเดิมของเธอ เปิดพื้นที่ให้เธอแทรกเข้ามา เละสำหรับเธอก็เช่นกัน ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างรู้ แต่ก็ยังรู้ดีว่า ฝ่ายอสูรหนุ่มเลือดผสมยังเฝ้าติดตามและห่วงหาดวงวิญญาณเดิมดวงนั้นตลอดเวลา คนเป็นไม่อาจชนะคนตาย ภาพทรงจำหอมหวานและสวยงามกว่าภาพตรงหน้า หญิงสาวอิจฉา และริษยา ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเธอเกิดรอยปริร้าวขึ้นมาหนึ่งจุดเล็กๆ และกลายเป็นหายนะ ความมืดบอดในใจของเธอกลายเป็นจุดอ่อน เหมือนที่เรารู้สึกกับความมืดมิดนั้น ว่ามันน่าเกลียด ขยะแขยงและเป็นจุดอ่อนของเราที่ไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ แต่สิ่งสำคัญนั้นหลุดออกมาจากปากของเธอ

                “แน่นอนว่าฉันนั้นอิจฉาและริษยาเป็นที่สุด ฉันเจ็บใจที่หัวใจของเขาไม่มีฉัน ที่เขาไม่ลืมเธอ แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกที่อยากสาปแช่ง หรือทำร้ายทั้งสองคน มันไม่ใช่ความชั่วร้ายแบบนั้น เพราเรื่องแบบนี้ ถ้าเป็นมนุษย์ก็ต้องมีทั้งนั้น และที่มีก็เพราะชอบคนคนนั้นมากยังไงล่ะ” ความมืดจึงไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจ  กลับกันความมืดทำให้เรารู้สึกว่าเรายังเป็นคนเช่นนี้อยู่ ไม่ใช่คนที่ชั่วร้าย แต่เป็นคนที่มีความรู้สึก สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การทำให้ตัวเองความพิสุทธิ์ ปลอดจากคราบไคลและฝุ่นผง แต่เป็นการถ่วงสมดุลภายในตัวต่างหาก การโอบอุ้มความดำมืดและความดีงามเอาไว้ด้วยกัน ความกล้าที่จะยอมรับว่าเรามีความมืดมิดนั้น และการตรงไปตรงมากับตัวเองน่าจะเป็นสิ่งสำคัญกว่าการหลีกเลี่ยง ความเป็นคนนั้นสุ่มเสี่ยงต่อการเสียสมดุลแล้วพลาดพลั้ง แต่ความเป็นคนนั้นก็สร้างความดีงามหลายอย่างจากการตัดสินใจเลือก ไม่ใช่ดีงามเพราความสะอาด แต่ดีงามที่สามารถเปื้อนฝุ่นและโคลนตมโดยที่ไม่จมอยู่ในสิ่งเหล่านั้นนั่นเอง

อาจจะเรียกได้ว่าเป็นโอกาสเหมาะสำหรับการเขียนเรื่องบางเรื่องที่คั่งค้างอยู่ในใจมาตั้งแต่เปิดเทอมที่จุฬาฯ

ในคาบวิชาตรรกศาสตร์ ครั้งหนึ่งอาจเพราะโจทย์ที่ให้ทำยากเกินไป ครั้งหนึ่งอาจเพราะวิธีแก้โจทย์สับสนเกินไปและครั้งหนึ่งอาจจะเพราะไม่รู้ว่าจะเรียนรู้ไปทำไม เพื่อนคนหนึ่งจึงถามอาจารย์ว่า “แล้วหนูจะเรียนเรื่องพวกนี้ไปทำไมคะ” จากคำถามนี้ของเพื่อนนำมาสู่สิ่งที่อยากเขียนลงในสเปซครั้งนี้

ความสำคัญอย่างแรก แน่นอนว่าตรรกศาสตร์หรือเหตุผลคือเครื่องมือสำคัญยิ่งของปรัชญา ไม่งั้นคุณจะโต้แย้งหรือสนับสนุนสิ่งใดได้ยังไงกัน แต่เพราะการที่ต้องใช้เหตุผลนั่นแหละทำให้ในปรัชญามี “หัวใจ”เพิ่มขึ้นมา เป็นผลลัพธ์จากการวิวัฒนาการแบบหนึ่ง เหมือนจากลิงมาเป็นมนุษย์ยังไงยังงั้นแหละ

การคิดในกรอบตรรกศาสตร์นั้นไม่ต่างกับการคิดแทนคนอื่น (หากเปรียบเทียบให้เห็นชัดขึ้น) การที่เราต้องคิดและยอมรับผลลัพธ์ที่ออกมาว่าสมเหตุสมผล แต่อาจไม่สมจริงในบางกรณีเช่น หากบอกว่านกทุกตัวบินได้ เพนกวินเป็นนกชนิดหนึ่ง ดังนั้นเพนกวินบินได้ เป็นต้น ตามระบบนี้ เพนกวินต้องตีปีกบินได้จริงๆถึงแม้เราจะรู้ว่าความจริงแล้ว ไม่ว่าเพนกวินสัญชาติไหนก็บินไม่ได้ก็ตาม ก็เหมือนกับการที่เราเดินตามความคิดของคนอื่นแม้ว่ามันจะขัดแย้งกับกรอบหรือความเชื่อของเราก็ตามที การเดินตามนี้ไม่ได้แปลว่าจะต้องเชื่อตาม เต่เป็นการเดินตามเพื่อนำไปสู่สิ่งที่เรียกว่า “ความเข้าใจ” เข้าใจ คิดตาม เรียนรู้ ศึกษาและยอมรับ ในสิ่งที่คนอื่นๆเป็น ในสิ่งที่คนอื่นๆคิด และกรอบของเขา เช่นเดียวกับยอมรับความถูกต้องตามสิ่งที่นิรนัยออกมาได้

การที่จะโต้แย้งสิ่งใดหรือสนับสนุนอะไร เป็นการเปิดมุมมองแบบหนึ่ง  ยิ่งไปกว่านั้นเป็นการ “มองให้รอบอีกแบบหนึ่ง” เพราะคุณต้องศึกษาสิ่งที่คุณจะโต้แย้งหรือสนับสนุนและเผื่อใจสำหรับความเป็นไปได้ต่างๆ และยังต้องตรวจสอบตนเองไปในตัว หากความคิดหนึ่งใดถูกต้องภายในระบบของมันแล้ว คุณจะไม่ใช้ความคิดของคุณไปชี้ว่าความคิดนี้ผิด อย่าลืมว่า ความคิดหรือทฤษฏีตั้งขึ้นจากสัจพจน์หนึ่ง ความเป็นจริงในที่นี้ คือความเป็นจริงตามกรอบของสัจพจน์นั่นเอง เช่นเดียวกับคุณจะไม่บอกว่าเพลงในสมัยก่อนนั้นเนิบช้า และไม่ระรื่นรูหูเท่าเพลงในสมัยนี้ หากคุณ “เข้าใจ”ขนบการฟังเพลงในสมัยก่อนแล้ว ขนบที่ว่านี้คือกรอบที่กล่าวมาแล้วนั่นแหละ                                                             

ในที่นี้ ความเข้าใจไม่ได้นำไปสู่การตัดสินถูก-ผิดแม้แต่น้อย (และโดยธรรมชาติ ความเข้าใจก็คงไม่ได้นำไปสู่การตัดสินเช่นนี้อยู่แล้ว) ความเข้าใจทำให้เกิดการยอมรับ ส่วนการตัดสินนั้นเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากนี้อีกขั้นหนึ่ง การถกเถียงกันจำเป็นที่การตัดสินต้องเข้ามามีเอี่ยวแน่ๆ แต่ก่อนหน้านั้น ต้องถามตัวเองก่อนว่า เราเข้าใจสิ่งที่เรากำลังจะสนับสนุนหรือโต้แย้งดีพอหรือยัง และตรรกศาสตร์ได้ให้ “ความเข้าใจ”นี้ (ซึ่งดูคล้ายเป็นเรื่องของ “หัวใจ” ในขณะที่การตัดสินเป็นเรื่องของ”เหตุผล”มากกว่า) ตรรกศาสตร์ให้น้ำใจและเพิ่มที่ว่างในหัวใจ เพราะคุณต้องใช้ความพยายามในการทำความเข้าใจ “สิ่งที่ไม่ใช่ตัวคุณ”ก่อน เช่นว่าต้องเข้าใจว่า ยังไง เพนกวินก็เหินฟ้าได้แม้จะคิดภาพแล้วขำๆก็ตาม และตรรกศาสตร์ก็ยังให้ “หัวใจ”ที่”ใส่ใจ”และ”เข้าอกเข้าใจ”คนอื่นเช่นกัน

ในที่นี้ดูเหมือนว่าเหตุผลที่แห้งแล้งนั้นซุกซ่อนเมล็ดพันธุ์แห่งหัวใจเอาไว้ด้วย แต่ไม่รู้ว่า สำหรับ”พื้นดินแห่งหัวใจและอารมณ์” มีเศษเมล็ดแห่งเหตุผลแอบอยู่หรือไม่ เพราะหากไม่มีต้นกำเนิดของชีวิตแล้ว ต่อให้รดน้ำมากเพียงไร หรืออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีแค่ไหน เราก็ไม่สามารถเห็นต้นไม้งอกจากพื้นดินได้ถ้าไม่มีเมล็ดของมันฝังอยู่ กลับกัน แม้จะมีเมล็ดพันธุ์นั้นซ่อนอยู่ แต่ถ้าไม่ได้รับการดูและและพรวนดินใส่ปุ๋ยที่ชื่อว่า “การคิด”แล้ว ก็คงฝ่อไปในที่สุดเช่นกัน  หวังเหลือเกินว่าคนที่เรียนตรรกศาสตร์จะปลูกต้นไม้แห่งหัวใจได้ และหวังยิ่งกว่านั้นว่า สำหรับคนที่มีพื้นดินแห่งหัวใจอยู่แล้ว จะเผื่อแผ่ที่ว่างให้เมล็ดพันธุ์แห่งเหตุผลเติบโตได้ และหวังเป็นที่สุดว่า “สังคมคงมีพื้นดินที่อุดมด้วยหัวใจและเขียวชอุ่มด้วยตนไม้แห่งเหตุผล”

 

เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา มีข่าวคราวการเซ็นเซอร์ภาพยนตร์เรื่องหนึ่งของผู้กำกับเลื่องชื่อลือชานาม อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ผู้ฝากฝีไม้ลายมือไว้กับผลงานภาพยนตร์เรื่องสัตว์ประหลาด (Tropical Malady) ที่ได้รับสุดยอดรางวัลเกียรติยศ หรือ Jury Price จากเทศกาลหนังเมืองคานส์ปี2004 (Festival de Cannes 2004) และกวาดรางวัลจากอีกหลายๆเทศกาลหนัง เช่นAsia Film Awardsของฮ่องกงแต่ไม่ได้รับความนิยมหรือรู้จักอย่างกว้างขวางสักเท่าไหร่ในบ้านเมืองของเรา และในปีนี้แสงศตวรรษหรือชื่อภาษาอังกฤษว่า SYNDROMES AND A CENTURYคือภาพยนตร์เรื่องล่ามาแรงของผู้กำกับหนุ่มคนนี้แต่ถูกสกัดดาวรุ่งจากคณะกรรมการเซ็นเซอร์ตามที่ได้เป็นข่าวไป ด้วยเหตุผลว่า ภาพบางภาพในภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เหมาะสมและขัดต่อระบบศีลธรรม ประเพณีและจรรยาของคนไทย เช่นภาพพระภิกษุสงฆ์ดีดกีตาร์ ภาพแพทย์กินเหล้าหรือภาพอวัยวะเพศ(อยู่ในกางเกง)ของแพทย์ที่กำลังแข็งตัว ทางคณะกรรมการกองเซ็นเซอร์ลงความเห็นว่าการตัดภาพเหล่านี้ออกไปไม่มีผลอะไรต่อประเด็นหลักของเรื่องและหากทางผู้กำกับยอมให้ตัดทอนภาพขัดจิตขัดใจเหล่านี้ออกไป ภาพยนตร์เรื่องแสงศตวรรษก็จะสามารถลงโรงฉายได้ตามปรกติ

            มาวันนี้ ภาพยนตร์เรื่องใหม่ล่าของค่ายหนังยักษ์ใหญ่ สหมงคลฟิลม์ สวยลากไส้ ผลงานของ2ผู้กำกับ ทศพล ศิริวิวัฒน์และพีระพันธ์ เหล่ายนตร์กลับสร้างความฉงนสงสัยในมาตรฐานของคณะกรรมการเซ็นเซอร์ขึ้นมาอีกระลอกว่าเหตุใดภาพยนตร์ที่เสนอภาพที่ล่อแหลมและขัดต่อระบบศีลธรรมของไทยอย่างที่มักกล่าวอ้างกัน ยังรอดหูรอดตาคณะกรรมการมาเช่นนี้

            สวยลากไส้ (Sick Nurses) เป็นเรื่องราวของแพทย์และพยาบาลกลุ่มหนึ่งที่ร่วมกันทำมาหากินกับศพคนตาย ภายใต้ความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างแพทย์หนุ่ม (หมอต้าร์)และพยาบาลวัยใสทั้ง7คน ความอิจฉาริษยาและหึงหวงของพยาบาลคนหนึ่งชื่อตาหวานก่อให้เกิดเรื่องชวนสยองขวัญตามมา เมื่อเธอคิดจะเปิดโปงคนกลุ่มนี้แต่กลับถูกแปรสภาพเป็นสินค้าของคนกลุ่มนี้แทน             แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการวางโครงเรื่องที่หักมุมได้อย่างน่าตกใจและน่าติดตามลักษณะการตัดภาพที่กระชับรวมถึงการดีไซน์แสงสีของเรื่องที่อยู่ในขั้นแหวกแนวจากภาพยนตร์ไทยสยองขวัญเรื่องก่อนหน้า รวมถึงความสามารถของนักแสดงบางคนที่จัดว่าถ่ายทอดอารมณ์ออกมาทางสีหน้าและแววตาได้อย่างมืออาชีพแม้แทบจะไม่มีบทพูดเลย เช่นบทบาทนางพยาบาลสาวชื่อยิ้มที่โอชา แวง นำแสดงแต่ทั้งหมดที่กล่าวมาไม่เกี่ยวกับมาตรฐานการเซ็นเซอร์ภาพยนตร์ของกองเซ็นเซอร์บ้านเรา

ภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอภาพของพยาบาลสาวๆวัยละอ่อนทั้ง7คน ในลักษณะที่เรียกได้ว่าเซ็กซี่และล่อแหลมอย่างที่กองเซ็นเซอร์ควรจะบาดตาบาดใจอยู่ไม่น้อย เช่นฉากของพยาบาลสาวนามเอ๊ะ ที่ตัดสร้อยคอเพชรจากนิตยสารมาทาบทับลงบนคอระหงของเธอนั้น กล้องถ่ายฉากนี้จากมุมที่สูงมองลงมา เผยให้เห็นเนินอกและร่องอกของพยาบาลสาวคนสวย มากไปกว่านั้นเมื่อต่างหูข้างหนึ่งหล่นลงไปในร่องอกของเธอ เธอก็เอามือล้วงหน้าอกของเธออยู่สักพักเพื่อหาเครื่องประดับชิ้นน้อยนั้น หรือฉากพยาบาลสาวนักกินชื่อปุ้มที่ออกจากเวรและเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของเธอ เธอได้ทำการรูดซิปชุดพยาบาลแนวแฟนตาซีของเธอออก เปิดเผยให้ผู้ชมเห็นเสื้อชั้นในและกางเกงชั้นในในขณะที่เสื้อผ้าชุดนั้นหลุดร่วงลงมาตามจังหวะการย่างก้าวของเธอ (ฉากนี้คล้ายคลึงกับฉากเต้นรำในห้องนอนของตั๊กบงกช คงมาลัยจากภาพยนตร์เรื่องไฉไลค่อนข้างมากทีเดียว ผู้ที่ชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้วคงนึกภาพออกได้ไม่ยากนัก) และอีกครั้ง หลังจากพยาบาลคนเดิมเปลี่ยนผ้าผ่อนเป็นเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นสีขาวเรียบร้อยแล้ว ปุ้มเปิดตู้เย็นและก้มลงควานหาของในนั้น กล้องได้จับภาพที่ก้นภายใต้กางเกงขาสั้นสีขาวของนักแสดงสาวอยู่เป็นเวลาหนึ่งอย่างไม่รู้แน่ว่าต้องการจะสื่อความหมายใดแก่ผู้ชม

            หลายฉากบรรยายได้เกินกว่าคำว่าเซ็กซี่ น่ารัก เช่นฉากเข้าห้องน้ำของนุ๊ก นางพยาบาลผู้เป็นน้องสาวของตาหวาน กล้องจะจับภาพจากมุมต่ำแล้วมองขึ้นสูง เราจะเห็นนุ๊กนั่งอยู่บนชักโครกโดยมีกางเกงชั้นในคั่นสายตาของผู้ชมกับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ผู้ชมเห็นแม้แต่การที่นุ๊กสอดแท่งทดสอบการตั้งครรภ์เข้าไปใต้กระโปรงโดยกล้องยังจับจ้องอยู่มุมเดิม หรือฉากที่แพทย์หนุ่มใช้มีดค่อยๆเลาะกระดุมชุดพยาบาลของนุ๊กออกทีละเม็ด เผยให้เห็นเสื้อชั้นในวับๆแวมๆเช่นกัน บ่อยครั้งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้มุมกล้องในมุมที่เข้าข่ายหวาดเสียวโดยเฉพาะการถ่ายผ่านระหว่างขาของผู้แสดงที่เปิดอ้าอยู่ เช่นในฉากที่นุ๊กคลอดลูกตรงบันได กล้องได้จับภาพจากด้านล่างขึ้นไปหานุ๊กที่นอนอยู่บนขั้นบันได (เราคงต้องถามอีกครั้งว่าถ้าไม่ถ่ายกล้องในมุมแบบนี้ อรรถรสของเรื่องจะเสียไปหรือไม่) และอีกฉากหนึ่งที่น่าจะสร้างชื่อเสียแก่วงการแพทย์ได้ไม่น้อยหน้าแสงศตวรรษอย่างที่คณะกรรมการเซ็นเซอร์กล่าวอ้างและนำมาเป็นประเด็นคือ ฉากที่นายแพทย์หนุ่มต้าร์เข้ามาหานุ๊กและโอ้โลมเธอในห้องเก็บศพของโรงพยาบาล เพื่อทั้งสองจะได้เอนหลังทำภารกิจ แพทย์หนุ่มจึงผลักศพที่นอนอยู่บนเตียงเหล็กให้ลงไปกองอยู่ที่พื้นอย่างไม่ไยดี

            คำถามคือฉากนี้ผ่านคณะกรรมการพิจารณามาได้อย่างไร หรือความรุนแรงที่คนซึ่งอยู่ในฐานะแพทย์กระทำการผลักศพลงไปอยู่ที่พื้นห้องนั้นรุนแรงน้อยกว่า และขัดต่อระบบศีลธรรม ประเพณีอันดีงามของไทยน้อยกว่าฉากอวัยวะเพศ(ที่อยู่ในกางเกง)ของแพทย์ในเรื่องแสงศตวรรษที่แข็งตัว ทั้งๆที่หากเราพิจารณาลึกลงไปแล้ว อามรณ์ทางเพศนั้นถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ แม้กระทั่งหมอเองก็สามารถที่จะเกิดอารมณ์เช่นนี้ได้ ในกรณีนี้แสงศตวรรษจึงอาจแค่นำเสนอภาพปรากฏการณ์ทั่วไป แต่การผลักศพลงพื้นไม่ใช่ปรกติวิสัยหรือปรากฏการณ์ทั่วไปที่แพทย์กระทำกัน

            มุมกล้องทั้งหลายรวมถึงภาพที่ปรากฏออกมาในเรื่องนี้ เช่นภาพก้นระยะใกล้ของนางพยาบาลกินจุ หรือภาพอาบน้ำทั้งเสื้อกล้ามและขาสั้นที่แนบเนื้อยามเปียกของพยาบาลสาวที่นำแสดงโดยโอชา แวง มีความสำคัญต่อการดำเนินเรื่องหรืออรรถรสต่อหัวใจของเรื่องอย่างไร และในเมื่อภาพยนตร์เป็นศิลปะที่ส่งนัยยะจากภาพที่ปรากฏ ภาพที่กล่าวมาต้องการส่งผ่านความหมายอันมีนัยยะอย่างไรและเพื่อจุดประสงค์ที่เชื่อต่อกับแก่นของเรื่องอย่างไร คณะกรรมการเซ็นเซอร์จึงพิจารณาให้ภาพเชิงนี้ปรากฏอยู่ได้โดยไม่ถูกตัดทอนออกไป เพราะหากพิจารณาภาพที่เข้าข่ายล่อแหลมและส่อเสี่ยงต่อระบบศีลธรรมไทย ที่นิยมชมชอบการรักนวลสงวนตัวของผู้หญิง หรือจะเปิดก็เปิดแต่น้อยและพองาม(?) ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจมีความยาวไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำแทนที่จะมีเวลาฉายถึงชั่วโมงครึ่งหรือมากกว่านั้นอย่างที่เป็นอยู่!

ในขณะที่คณะกรรมเซ็นเซอร์ยังคงใช้หลักเกณฑ์พิจารณาเดียวกันกับภาพยนตร์ไทยทุกเรื่องนั่นคือ “ไม่ขัดต่อสถาบันชาติ ศาสนาและพระมหากษัตริย์รวมถึงระบบศีลธรรมจรรยาอันดีของไทย” แต่การปล่อยผ่านภาพยนตร์เช่น สวยลากไส้ออกมา แต่กลับกักกั้นแสงศตวรรษกำลังแสดงถึงความมีสองมาตรฐานของคณะกรรมการเซ็นเซอร์ หรืออาจเป็นความสองมาตรฐานของสังคมไทยโดยรวมแบบมือถือสาก ปากถือศีลที่เบือนหน้าหนีความเปิดเปลือยในการนำเสนอของแสงศตวรรษไม่ได้ ราวกับว่าภาพที่ปรากฏนั้นบั่นทอนจรรยาและภาพลักษณ์ของสังคมไทยอย่างรุนแรง แต่กลับยอมรับความก้าวร้าวทางศีลธรรม การทำลายภาพลักษณ์ของแพทย์และความรุนแรงทางเพศที่แอบแฝง (หรือเปล่า)มากับสวยลากไส้ได้ และที่น่าแปลกใจคือ ภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีภาพเซ็กซี่และล่อแหลมไม่น้อยต่อระบบความดีงามอย่างที่สังคมไทยชอบกล่าวอ้างกันก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นไฉไล หรือเดอะกิ๊ก ภาพยนตร์เหล่านี้สามารถรอดเงื้อมือกองเซ็นเซอร์ที่เข้มงวดและตั้งใจจะพิทักษ์รักษาภาพลักษณ์ของประเทศได้อย่างไร บางที อาจถึงคราวที่กองเซ็นเซอร์ต้องถูก”สาวไส้”เพื่อตรวจสอบเกณฑ์การพิจารณาเสียที และคงถูก”สาวไส้”เพื่อถามคำถามเดิมๆว่า ควรแล้วหรือที่คนเพียงหยิบมือเดียวจะมาตั้งตนเป็นผู้ตรวจสอบชี้ถูกผิดและชี้ควรไม่ควรให้กับสังคมไทย โดยมีความสองมาตรฐานของกองเซ็นเซอร์ในครั้งนี้เป็นหลักฐานชั้นดี (หากเราไม่รีบลืมกันไปเสียก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น)

 

 นางสาวอภิญญา ปัญญไพโรจน์

    Promise นั้นคือคำสัญญา เเต่burdenนั้นคือพันธะสัญญา (จากเพื่อนอิก ขอบคุณมากนะ) มันเป็นเเค่เรื่องสะท้อนใจเล็กๆน้อยๆจากประสบการณ์การเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อทำตามพันธะสัญญาที่ไม่เคยเเม้เเต่การสัญญา เพียงเเต่ว่าเมื่อกลับมาคิดใหม่ สัญญากับลมปากอาจอยู่ห่างกันเพียงสองด้านของด้ายเส้นบางๆ

   งานชิ้นหนึ่งในนามของอักษรศาสตร์รุ่นที่ 36 อักษรศาสตร์รุ่นหนึ่งที่มีความภาคภูมิใจในความเเน่นเเฟ้น รักใคร่ ปรองดองกันเเละสมานสามัคคีกันทุกครั้งที่มีภาระหนักหนาก้าวเข้ามาเป้นบททดสอบคำทางนามธรมเหล่านี้ งานชิ้นหนึ่งที่มีสัญญาใจร่วมกันมากมายว่าจะร่วมหัวจมท้ายด้วยกันเมื่อครั้งที่ทุกคนยังรวมตัวกัน เเต่ณ ตอนนี้ สัญญาใจเหล่านั้นเลือนลางจนไม่เห็นเส้นเเบ่งระหว่างตัวมันกับสิ่งที่อยู่อีกฝากหนึ่งของมัน 

   เราต่างรู้ดี ทุกสิ่งต่างมีทั้งศักยภาพเเละข้อจำกัดในตัวควบคู่กันเสมอ เหมือนไข่ไก่ที่มีศักยภาพในการจะเกิดเป็นไก่ เเต่มีข้อจำกัดที่ไม่สามารถเกิดเป็นอย่างอื่นได้ เช่นเป็ด นกหรือเเมว ไม่ผิดเเผกเเตผต่างจากคนอย่างเราๆ เราต่างรู้ดีถึงข้อจำกัดของตนเองเเละนั่นก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ไม่มีอะไรเลวร้ายกับการมีข้อจำกัดไม่ว่าจะมากหรือน้อย ต่างคนต่างมีเหตุผล เเต่ข้อจำกัดนั้นไม่ใช่ข้ออ้างในการไม่ไต่ถามเเละกีดกันตนเองไม่ให้รับรู้บางสิ่งบางอย่างเพื่อความสบายใจของตนเองหรือด้วยเหตุผลอื่นๆก็ตาม นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง ข้อจำกัดเเค่บอกเรื่องที่เราสามารถจะทำได้หรือไม่ได้ในทางกายภาพ เเต่ไม่ใช่กับเรื่องทางจิตใจ เเละถึงเเม้กระนั้น ขีดจำกัดอาจเกิดขึ้นจากความคิดของตนเองมากกว่าสภาพที่เป็นไปจริงๆก็ได้

     คนพิการคนหนึ่งสามารถพิชิตยอดเขาที่สูงที่สุดเเละยากลำบากที่สุดของทั้ง 7 ทวีป ที่คนขาดีๆยังขาสั่นไม่กล้าบังอาจท้าทายอาณุภาพเช่นนั้น งั้น ตรงไหนกันที่เรียกว่าขีดจำกัด? บางที ความคิดเรานั่นเเหละที่จำกัดร่างกายของเรา "มนุษย์น่ะเป็นผลพวงจากความคิดเเห่งตน" ท่านพุทธทาสภิกขุกล่าวไว้เช่นนั้น ข้อจำกัดไม่อยู่เเละไม่มีเพื่อให้ใช้เป็นข้ออ้าง ใครจะไปรู้ไก่อาจออกไข่เป็นไข่เป็ดก็ได้

     หนังสือรุ่นของปี36 เดินทางมาถึงบทสรุปเรียบร้อยเเล้ว เเม้จะยังไม่สมบูรณ์ดี เเต่จุดหมายก็ไม่ไกลนัก สัญญาใจที่ผูกพันอยู่กับข้ออ้างทางขีดจำกัดคงจะดีกว่า หากไม่มีเเต่เเรก คำขอบคุณเเด่คนที่ถามไถ่เพื่อหยิบยื่นความช่วยเหลือ ไม่ใช่เพียงถามเพื่อไถ่...อิก ซัน เปี๊ยก อิ๊ง เเละบรรณาธิการของหนังสือรุ่นผู้ซึ่งทลายข้อจำกัดของตนเองได้ทุกอย่าง สำหรับชายคนนี้ คำว่าข้อจำกัดคงไม่มีอยู่ในห้วงคำนึงของเขา เพราะเเม้ต้องเจ็บปวดเเละอาจใช้ข้ออ้างนั้นมาเป็น "อีกหนึ่งข้อจำกัด"ได้ ชายคนนี้ก็ไม่เคยทำ ...โอ...

โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล แต่งโดยริชาร์ด บาค ชายผู้รักการโผผินยิ่งกว่าสิ่งใด

          เรื่องราวเกี่ยวกับนางนวลหนุ่ม โจนาธาน ลิฟวิงสตัน ผู้ซึ่งแสวงหาความเป็นเลิศในการบินมากว่าการแย่งชิงเศษปลาชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างที่นางนวลตัวอื่นๆกระทำกันเป็นอนันตกิจวัตร นางนวลหนุ่มไม่เคยนึกสงสัยในหัวใจว่าตัวเขาเกิดมาได้อย่างไร สิ่งเดียวที่เขารู้คือ เขาจะอยู่เพื่ออะไร ไม่ใช่เพื่อปลาหรือเพื่ออายุที่ยืนยาวขึ้นแม้เพียงเศษหนึ่งส่วนล้านๆของอายุจักรวาล คำตอบเดียวของนกหนุ่มคือ “การบิน” อิ่มท้องไม่สำคัญไปกว่าอิ่มใจ แม้จะถูกตัดขาดให้เดี่ยวโดดแต่นั่นไม่ใช่อุปสรรค และไม่แม้แต่เป็นอุปสรรคที่ทำให้วันหนึ่งนกหนุ่มบ่ายหน้ากลับไปยังที่ๆเคยขับๆไล่เขาออกมา กลับไปเพื่อช่วยนางนวลตัวอื่นๆที่อาจจะกระหายการบินยิ่งกว่ากระหายรสชาติฉ่ำชุ่มของเนื้อปลา

           แล้วเราล่ะ? เรากล้าพอที่จะละทิ้งความอิ่มท้องเพื่อเติมเต็มความฝันเดียวที่เป็นความหมายของการดำรงอยู่ของชีวิตเรารึเปล่า หลายๆอย่างอาจไม่เปิดโอกาสให้เราขยับปีกบินไปอย่างที่โจนาธานทำ (อย่างน้อยที่สุดโจนาธานก็ไม่ต้องใช้เงินในกลบความหิวล่ะนะ) เรายังคงหุบปีกไว้แน่นและไม่กล้าถามถึงความหมายของชีวิตตนเอง “เราอยู่เพื่ออะไร” เราอยู่เพื่อนั่งรถเมล์แต่เช้าและกลับบ้านตอนมืดค่ำเท่านั้นหรือ หรือเราอยู่เพียงเพื่อทำงาน5วันและหยุดพักในอีก2วันที่เหลือให้เต็มที่ คำตอบของแต่ละคนคงต่างไปเช่นเดียวกับลูกตุ้มข้อจำกัดที่ถ่วงทั้งขาและปีกของเรา แม้กระทั่งตัวผู้เขียนเองก็มีลูกตุ้มหนักอึ้งนั้นเช่นกัน

          แต่ลูกตุ้มเหล่านั้นมาจากไหนกัน เราพันธนาการตัวเองไม่ใช่หรือและเราจะอยู่กับมันไปอีกนานเท่าไหร่ อย่างน้อยหากมั่นใจว่าตุ้มน้ำหนักเหล่านั้นมาจากคนอื่น ก็ขอให้ได้ใช้ความพยายามสุดกำลังที่จะขัดขืนเสียก่อน ก่อนที่จะหมดแรง เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองทำบางสิ่งบางอย่างมากกว่าการนั่งนิ่งภายใต้พันธนาการ แต่ถ้าหากลูกตุ้มนั้นเกิดจากเรา อย่ามัวเสียเวลาร่ำไห้เสียดายหรือโทษคนอื่นๆ ขอให้รีบลุกขึ้นมาสลัดพันธนาการเหล่านั้นออก สิ่งสำคัญที่สุดนอกเหนือจากการเป็นอิสระของตัวเราแล้ว การกระทำครั้งนี้ของเราจะก่อให้เกิด “ความกล้าที่จะทำ” ของคนอื่นๆเช่นกัน เพื่อจะได้ไม่ต้องมีใครมาทนทรมานเพราะข้อจำกัดภายนอกอีกต่อไป

                                                            ด้วยความหวังว่าเราคงสามารถทำได้ในเร็ววัน

 

บางส่วนจากหนังสือเล่มโปรด

 

“เราเลือกโลกหน้าของเราจากสิ่งที่เราเรียนรู้ในโลกนี้ เมื่อไม่เรียนรู้อะไร โลกหน้าก็เป็นเหมือนโลกนี้ มีข้อจำกัดเหมือนๆกันและสร้างภาระให้ต้องเอาชนะ”

 

“นางนวลเป็นความนึกคิดของความอิสรเสรี...ร่างกายของเธอทั้งหมดจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปลายปีกหนึ่งไม่ใช่อะไรอื่นนอจากความคิดของเธอเอง”

 

และบางส่วนจากโปสการ์ดธรรมดาๆแผ่นหนึ่งที่ปลิวเข้ามาในชีวิตอย่างบังเอิญสุดๆ

 

“I would be the least among men with dreams

And the desire to fufill them

Rather than the greatest with dreams and no desire”

                                                              composed by Kahlil Gibran

 

“ข้ายินยอมจะเป็นผู้ต่ำต้อยที่สุดที่เปี่ยมความฝันและความปรารถนาที่จะเติมเต็มฝันนั้น

มากกว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยความฝันแต่ไร้ซึ่งปรารถนาที่จะเติมเต็มมัน”

 

 

 

      In one of the utmost tragic plays of Shakespeare, Hamlet, There is the well-known metaphysical quotation, To be or not to be, which I am blind to its mean depending on my ignorance.

     Actually, I favour writing my privacy through a pencil not a keyboard but the fact I had to acccept is I spend more time with Microsoft Office program, so I have stooped to MSN spaces. The first thing( of more thousand things!!! ) to release here, at my space, is the determination on studying Philosophy as MAster Degree.

เอาเข้าจริงๆเเล้ว  ตัวเองไม่ได้รังเกียจเอกที่อยู่เเม้เเต่น้อย  ทั้งเพิ่อนๆทุกคนก้อรู้สึกดีเท่าๆกับที่รู้จักกัน ไม่ได้อึดอัดลำบากใดใดในเอก  เเม้หลายครั้งจะเข้าร่วมกิจกรรมของเอกไม่ได้ ก้อมีตัวช่วยที่น่ารักอย่างตู่ ทิพย์เเละจิ๊บจ๋าที่เข้าใจเเละทำให้คนอื่นเข้าใจเสมอ  ขอบคุณจริงๆนะคะ