Apinya's profileNighthug's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 09 At the end of the day วันเเห่งการจากลา คิดถึงเจ้าชายน้อยกับหมาป่าเหลือเกิน ราคาระหว่างการจากลากับการพานพบนั้นช่างไม่อาจตัดสินได้เลยว่าคุ้มหรือไม่ เฉกเช่นเจ้าชายน้อยเเละหมาป่า ทั้งสองใช้เวลาในการทำความคุ้นเคยเเละปลูกต้นมิตรภาพระหว่างกัน มันทำให้สีทองของรวงข้าวมuความหมายขึ้นมาในสายตาของหมาป่า จากเดิมที่ไม่สลักสำคัญอะไรเลย ยกเว้นณ ขณะนี้ ที่สีทองของรวงข้าวนั้นเตือนความระลึกเเละหวนหาของหมาป่าให้นึกถึงสีผมของเจ้าชายน้อย เเต่เมื่อต้องจากไกล ความเสียใจย่อมมากเหลือเกินบรรยาย สีทอ'ของรวงข้าวอาจสร้างความชุ่มชื่นใจให้หมาป่าเดียวดายเเต่ก็ยังความเจ็บปวดร้าวราน เมื่อต้องมองสีทองงดงามนั้นอย่างเดียวดายเพื่อระลึกถึงคนไกล ไม่ต่างกับเวลานี้ ที่ความรักผู้เป็นเจ้าหนี้ของความผูกผันกำลังตามทวงหนี้น้ำตาจากใครหลายๆคน
<<<<<<<<<< >>>>>>>>>
เเต่นี่คือทางที่ต้องเลือกที่ต้องเผชิญ จะกีดกันตนเองจากการพานพบ เพื่อเป็นปราการป้องกันความบอบช้ำใจหรือเปิดรับความรักเเสนหอมหวานอย่างเต็มที่โดยเเลกกับรอยน้ำตาที่ไม่เหือดเเห้งครั้งต้องลาจาก ไม่ว่าทางไหนก็ล้วนไม่น่าเหยียบย่างทั้งสิ้นเพราะทั้งสองทางต่างเจ็บปวดไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ทางหนึ่งเจ็บปวดที่ไร้รักมาเติมหัวใจเหือดเเห้ง อีกทางก็ล้นปริ่มด้วยน้ำตาเเละอาลัยยามไกลกัน อย่างไรเสีย ณ วันนี้ สองเท้าได้พาถลำเข้าไปสู่หนทางหนึ่ง ที่รู้ว่าต้องเจอกับความเจ็บปวด เเต่ก็เต็มใจอย่างยิ่ง เพราะอย่างน้อยเเม้จะมีรอยเเผลเป็น เเต่ก็เป็นรอยเเผลเป็นที่ช่วยเตือนให้นึกถึงครั้งหนึ่งของชีวิต ที่สวยสดเเละงดงาม งอกเงยจากการรดน้ำมิตรภาพ พรวนดินด้วยเเรงของวามจริงใจ ทุกครั้งที่หัวใจเต้น รอยเเผลเป็นนี้ก็จะเต้นตามจังหวะหัวใจ มันเป็นทั้งสัญญาณเตือนว่า เรายังคงมีชีวิตอยู่ เเละชีวิตของเราก็มีพวกเขา
<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>
ฉันเสียใจที่ไม่ได้อยู่ เเละเฝ้ามองดูพวกเธอมากกว่านี้ เเต่ฉันดีใจที่ฉันสามารถมีช่วงหนึ่งของเวลาร่วมกับพวกเธอ เเละถึงเเม้จะเจ็บปวดจากการลาจาก เเต่ก็คุ้มค่าเพียงพอเเล้วที่ทุกครั้งที่เจ็บ ภาพของพวกเราจะปรากฏชัดขึ้นมาในใจ ให้ได้ยิ้มต่อไป
|
|
|
