โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล แต่งโดยริชาร์ด บาค ชายผู้รักการโผผินยิ่งกว่าสิ่งใด

          เรื่องราวเกี่ยวกับนางนวลหนุ่ม โจนาธาน ลิฟวิงสตัน ผู้ซึ่งแสวงหาความเป็นเลิศในการบินมากว่าการแย่งชิงเศษปลาชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างที่นางนวลตัวอื่นๆกระทำกันเป็นอนันตกิจวัตร นางนวลหนุ่มไม่เคยนึกสงสัยในหัวใจว่าตัวเขาเกิดมาได้อย่างไร สิ่งเดียวที่เขารู้คือ เขาจะอยู่เพื่ออะไร ไม่ใช่เพื่อปลาหรือเพื่ออายุที่ยืนยาวขึ้นแม้เพียงเศษหนึ่งส่วนล้านๆของอายุจักรวาล คำตอบเดียวของนกหนุ่มคือ “การบิน” อิ่มท้องไม่สำคัญไปกว่าอิ่มใจ แม้จะถูกตัดขาดให้เดี่ยวโดดแต่นั่นไม่ใช่อุปสรรค และไม่แม้แต่เป็นอุปสรรคที่ทำให้วันหนึ่งนกหนุ่มบ่ายหน้ากลับไปยังที่ๆเคยขับๆไล่เขาออกมา กลับไปเพื่อช่วยนางนวลตัวอื่นๆที่อาจจะกระหายการบินยิ่งกว่ากระหายรสชาติฉ่ำชุ่มของเนื้อปลา

           แล้วเราล่ะ? เรากล้าพอที่จะละทิ้งความอิ่มท้องเพื่อเติมเต็มความฝันเดียวที่เป็นความหมายของการดำรงอยู่ของชีวิตเรารึเปล่า หลายๆอย่างอาจไม่เปิดโอกาสให้เราขยับปีกบินไปอย่างที่โจนาธานทำ (อย่างน้อยที่สุดโจนาธานก็ไม่ต้องใช้เงินในกลบความหิวล่ะนะ) เรายังคงหุบปีกไว้แน่นและไม่กล้าถามถึงความหมายของชีวิตตนเอง “เราอยู่เพื่ออะไร” เราอยู่เพื่อนั่งรถเมล์แต่เช้าและกลับบ้านตอนมืดค่ำเท่านั้นหรือ หรือเราอยู่เพียงเพื่อทำงาน5วันและหยุดพักในอีก2วันที่เหลือให้เต็มที่ คำตอบของแต่ละคนคงต่างไปเช่นเดียวกับลูกตุ้มข้อจำกัดที่ถ่วงทั้งขาและปีกของเรา แม้กระทั่งตัวผู้เขียนเองก็มีลูกตุ้มหนักอึ้งนั้นเช่นกัน

          แต่ลูกตุ้มเหล่านั้นมาจากไหนกัน เราพันธนาการตัวเองไม่ใช่หรือและเราจะอยู่กับมันไปอีกนานเท่าไหร่ อย่างน้อยหากมั่นใจว่าตุ้มน้ำหนักเหล่านั้นมาจากคนอื่น ก็ขอให้ได้ใช้ความพยายามสุดกำลังที่จะขัดขืนเสียก่อน ก่อนที่จะหมดแรง เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองทำบางสิ่งบางอย่างมากกว่าการนั่งนิ่งภายใต้พันธนาการ แต่ถ้าหากลูกตุ้มนั้นเกิดจากเรา อย่ามัวเสียเวลาร่ำไห้เสียดายหรือโทษคนอื่นๆ ขอให้รีบลุกขึ้นมาสลัดพันธนาการเหล่านั้นออก สิ่งสำคัญที่สุดนอกเหนือจากการเป็นอิสระของตัวเราแล้ว การกระทำครั้งนี้ของเราจะก่อให้เกิด “ความกล้าที่จะทำ” ของคนอื่นๆเช่นกัน เพื่อจะได้ไม่ต้องมีใครมาทนทรมานเพราะข้อจำกัดภายนอกอีกต่อไป

                                                            ด้วยความหวังว่าเราคงสามารถทำได้ในเร็ววัน

บางส่วนจากหนังสือเล่มโปรด

“เราเลือกโลกหน้าของเราจากสิ่งที่เราเรียนรู้ในโลกนี้ เมื่อไม่เรียนรู้อะไร โลกหน้าก็เป็นเหมือนโลกนี้ มีข้อจำกัดเหมือนๆกันและสร้างภาระให้ต้องเอาชนะ”

“นางนวลเป็นความนึกคิดของความอิสรเสรี...ร่างกายของเธอทั้งหมดจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปลายปีกหนึ่งไม่ใช่อะไรอื่นนอจากความคิดของเธอเอง”

และบางส่วนจากโปสการ์ดธรรมดาๆแผ่นหนึ่งที่ปลิวเข้ามาในชีวิตอย่างบังเอิญสุดๆ

“I would be the least among men with dreams

And the desire to fufill them

Rather than the greatest with dreams and no desire”

                                                              composed by Kahlil Gibran

“ข้ายินยอมจะเป็นผู้ต่ำต้อยที่สุดที่เปี่ยมความฝันและความปรารถนาที่จะเติมเต็มฝันนั้น

มากกว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยความฝันแต่ไร้ซึ่งปรารถนาที่จะเติมเต็มมัน”